>  Actueel  >  Ervaringsverhalen  >  Van fabrieksdirecteur tot pakketbezorger

Van fabrieksdirecteur tot pakketbezorger

In Syrië was hij directeur van een marmerfabriek, in Nederland is hij pakketbezorger bij Post NL én een zeer gewaardeerd vrijwilliger bij Nieuwegeinse bibliotheek De Tweede Verdieping. Vluchteling Ahmad Alaji (46) houdt niet van stilzitten.

“Ik heb altijd hard gewerkt”, zegt Ahmad. “Dat heb ik geleerd van mijn vader. Als kind werkte ik elke zomer in zijn fabriek in Hama. Helemaal onderop begonnen en uiteindelijk directeur geworden. In Nederland moet ik ook weer van onderop beginnen. Helemaal niet erg. Ik grijp elke kans met beide handen aan.”

Ahmad is sinds 3,5 jaar in Nederland en woont met zijn vrouw en twee zonen van 13 en 17 in Nieuwegein. Na hun vlucht uit het door oorlog verscheurde land krijgt de familie langzaam weer grip op het leven. Ahmad spreekt inmiddels een aardig woordje Nederlands. “Maar niet zo goed als mijn zoons”, lacht hij. “Dat zijn al echt halve Nederlanders.”

Marmerbeurzen

Als fabrieksdirecteur in Syrië vloog hij de wereld rond om zaken te doen. China, Europa: hij bezocht er internationale marmerbeurzen. In Nederland bezorgt hij, na bemiddeling door WIL, vier dagen per week pakjes met zijn bus. Heel ander werk, maar dat deert hem niet. “Ik wil bezig zijn en mijn eigen inkomen verdienen.”

Daarnaast is hij enkele dagen per week actief in het vrijwilligerswerk. Vooral bij De Tweede Verdieping lopen ze weg met hem. Zijn inzet leverde hem vorig jaar de titel 'Nieuwegeinse vrijwilliger van het jaar' op.

Bijdrage

Eervol, vindt hij. “Ik ben er echt blij mee.” Maar voor de eer doet hij het niet. “Ik wil iets betekenen voor anderen, mijn bijdrage leveren aan deze samenleving. Bovendien leer ik zo goed de Nederlandse taal en cultuur. Ik vind het heel fijn om met zo veel verschillende mensen om te gaan.”

Hij ziet zijn baan als pakketbezorger als een opstapje naar de Nederlandse arbeidsmarkt, niet als een eindstation. “Eerst dacht ik dat ik nog dat ik als marmerdeskundige hier ook wel aan de slag kon komen. Maar Nederland is geen marmerland. Ik wilde ook wel in een andere fabriek werken, als vrijwilliger, om ervaring op te doen. Maar de directeur wilde mij niet. Waarom weet ik niet.”

Zijn droom: een eigen bedrijfje beginnen. Ooit komt het ervan, weet hij zeker. “Maar voorlopig ben ik nog tevreden als pakketbezorger en als vrijwilliger. Ik moet nog veel leren voor ik de volgende stap kan zetten.”